lollipop.. LOllipop oh lolli lollipop!! :)

Εχουν βγει ακομη και τραγουδια για τα περιφημα και πεντανοστιμα γλυφιτζουρια... Μικροι και μεγαλοι υποκιπτουν στην γοητεια τους!! Μα πως να αντισταθουν?

ΛΙΚΕΡ

ΛΙΚΕΡ

Η λέξη λικέρ προέρχεται από το λατινικό liquifacere που σημαίνει διαλύω. Στις σελίδες της ιστορίας τα ηδύποτα εμφανίζονται ως φαρμακευτικά προϊόντα ανάμειξης βοτάνων διαλυμένων σε οινόπνευμα, για την αντιμετώπιση ασθενειών και παθήσεων του οργανισμού όπως η μαλάρια, οι πόνοι της περιόδου και οι στομαχικές διαταραχές. Μοναχοί είναι οι καταγεγραμμένοι εφευρέτες αυτών των φαρμακευτικών παρασκευασμάτων, που είναι οι πρόγονοι των σημερινών λικέρ. Ορισμένα από τα γνωστά στις μέρες μας, για τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες βότανα ήταν ξακουστά από παλιά. Η εκχύλιση των συστατικών τους στο οινόπνευμα ήταν και ένας άλλος τρόπος συντήρησής τους. Η προσθήκη της ζάχαρης έγινε για να καταστεί ευκολότερη η χορηγία και η κατανάλωση των βοτάνων και υπήρξε το βήμα που έφερε τα ελιξήρια των μοναχών πιο κοντά στη σημερινή τους μορφή ως λικέρ. Ακόμη και σήμερα πολλοί προτείνουν ένα ηδύποτο για τη θεραπεία της δυσπεψίας και για την τόνωση του οργανισμού. Δεν είναι τυχαίο πως οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν τη λέξη cordial, που σημαίνει τονωτικό, όταν μιλούν για ένα λικέρ, ενώ πολλοί Ευρωπαίοι τη λέξη digestive που σημαίνει χωνευτικό.

Πώς φτιάχνονται;

Για την παρασκευή των λικέρ χρησιμοποιείται καθαρή αλκοόλη γεωργικής προελεύσεως ή απόσταγμα γεωργικής προελεύσεως (ζυμωμένων στεμφύλων, οίνου, ζυμωμένου χυμού σακχαροκάλαμου κ.λπ.) ή ένα ή περισσότερα αλκοολούχα ποτά (ουίσκι, ρούμι) ή, τέλος, αλκοολικό μείγμα των παραπάνω προϊόντων. Το οινόπνευμα αρωματίζεται με ένα ή περισσότερα αρωματικά βότανα και μετά προστίθεται ζάχαρη, μέλι ή διάφορες άλλες φυσικές γλυκαντικές ουσίες.

Η παραγωγική διαδικασία που ακολουθείται περιλαμβάνει την εκχύλιση* των αρωματικών συστατικών στην αλκοολούχο βάση και εν συνεχεία την απόσταξη* του εκχυλίσματος. Ωστόσο, κάθε εταιρεία για την παραγωγή λικέρ μπορεί να χρησιμοποιεί διαφορετικές μεθόδους επεξεργασίας των πρώτων υλών. Συγκεκριμένα, κάποιες φορές εφαρμόζεται μόνον εκχύλιση και άλλες μόνον απόσταξη. Η εκχύλιση γίνεται σε ανοξείδωτες ή ξύλινες δεξαμενές και η διάρκειά της καθορίζεται ανάλογα με την πρώτη ύλη που επεξεργαζόμαστε, καθώς επίσης και τα τεχνικά μέσα που διαθέτουμε με σκοπό την επιτάχυνση της διαδικασίας. Η απόσταξη γίνεται σε χάλκινους ή ανοξείδωτους άμβυκες οι οποίοι θερμαίνονται κατά προτίμηση με ατμό ή υδατόλουτρο. Συνήθως, πραγματοποιείται διπλή απόσταξη και το παραλαμβανόμενο προϊόν, δεδομένου ότι διακρίνεται σε κεφαλές, καρδιά και ουρές (πρώτο, μεσαίο και τελευταίο κλάσμα απόσταξης αντιστοίχως), είναι η καρδιά.

Στο τελικό προϊόν, είτε προέρχεται από απόσταξη είτε από απλή εκχύλιση, προστίθενται οι γλυκαντικές ουσίες αραιωμένες, αναλόγως, σε νερό ή σε ποσότητα εκχυλίσματος. Διορθώνεται ο αλκοολικός βαθμός με προσθήκη νερού ή αποστάγματος, ενισχύεται το άρωμα με προσθήκη εκχυλίσματος της ουσίας και το χρώμα του λικέρ με προσθήκη εκχυλίσματος ή με φυσικές χρωστικές ουσίες επιτρεπόμενες από τη νομοθεσία.

Το λικέρ αφήνεται για ένα μικρό χρονικό διάστημα πριν από την εμφιάλωση ώστε να γίνει το πάντρεμα των αρωματικών και γευστικών χαρακτηριστικών του που θα δώσει ένα αρμονικό μείγμα. Τις περισσότερες φορές εμφιαλώνεται και διατίθεται στην αγορά άμεσα. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που αφήνεται να παλαιώσει. Εξάλλου, θα συναντήσετε λικέρ στα οποία το αλκοόλ βάσης είναι ήδη παλαιωμένο, όπως στα λικέρ με βάση το κονιάκ ή το ουίσκι.

Bitters ή χωνευτικά ποτά

Πρόκειται για μια κατηγορία ποτών που δεν ανήκει ακριβώς στα λικέρ, μιας και δεν έχουν ένα βασικό συστατικό τους, τη ζάχαρη, ή περιέχουν ελάχιστη ποσότητα. Προτιμότερο είναι να καταναλώνονται σε κοκτέιλ με άλλα γλυκύτερα ποτά. Περιέχουν μείγματα βοτάνων και θεωρούνται τα καλύτερα χωνευτικά, οπότε και προσφέρονται συχνά στο τέλος ενός λουκούλειου δείπνου. Η Angostura και το Fernet Branca είναι τα πιο γνωστά ποτά αυτής της κατηγορίας.

Πώς να τα σερβίρετε;

Σε μικρά ποτήρια παρόμοιου σχήματος με το ποτήρι του κονιάκ. Με παγάκια ή τριμμένο πάγο ή παγωμένα από το ψυγείο. Τα λικέρ που έχουν ελαφρά αρώματα και δεν είναι εξαιρετικά γλυκά σερβίρονται και χωρίς πάγο σε θερμοκρασία περιβάλλοντος. Σε συνδυασμό με άλλα λιγότερο γλυκά ποτά, χυμούς ή αναψυκτικά σε δροσιστικά κοκτέιλ στην αρχή του γεύματος.

Στο τέλος του δείπνου.

11 διάσημα λικέρ που αξίζει να δοκιμάσετε

Benedictine

Χώρα Παραγωγής: Γαλλία
Πρώτες ύλες: Μοναστηριακό λικέρ, βασίζεται σε μια «κρυμμένη» συνταγή που χρονολογείται από το 1510. Λέγεται ότι περιέχει περί τα 27 βότανα και μπαχαρικά. Στη πρώτη του έκδοση κυκλοφόρησε για τη θεραπεία της μαλάριας και των ρευματισμών. Χαρακτηριστικά: Χρώμα βαθύ πορτοκαλί. Εντονα βοτανικά και μπαχαρικά αρώματα, με αυτά του κίτρου, της βανίλιας και του πιπεριού να υπερέχουν. Γεμάτο, πλούσιο σώμα, με μαλακιά και φίνα επίγευση μελιού και κανέλας.
Αλκοολικοί βαθμοί: 45%
Τιμή: 22,80 E

Averna

Χώρα Παραγωγής: Σικελία
Πρώτες ύλες: Η συνταγή που εφευρέθηκε πριν από 200 χρόνια από μοναχούς είναι ένα μείγμα από βότανα και ρίζες.
Χαρακτηριστικά: Βαθυκόκκινο, σχεδόν καφέ χρώμα, αρώματα από φρεσκοκομμένα βότανα και λουλούδια. Εντονα γλυκόπικρο, θυμίζει μπαχαρικά, με πολύπλοκες νότες από φυτά και βότανα στη γεύση. Πολύ δυνατή και με μεγάλη διάρκεια η επίγευση.
Αλκοολικοί βαθμοί: 32% Τιμή: 14,30 E

Chartreuse κίτρινη

Χώρα Παραγωγής: Γαλλία
Πρώτες ύλες: Μάλλον το διασημότερο μοναστηριακό λικέρ, το οποίο και χρονολογείται ήδη από το 1605. Κυκλοφορεί σε δύο εκδόσεις, την πράσινη με αλκοολικό βαθμό 55% και την κίτρινη, που θεωρείται πιο ελαφριά από άποψη γεύσης και αλκοολικού τίτλου. Η συνταγή του περιλαμβάνει 135 βότανα, ρίζες και μπαχαρικά εκχυλισμένα σε μπράντι. Χαρακτηριστικά: Διάφανο κιτρινοπράσινο χρώμα (ή πράσινο για την πράσινη εκδοχή της) 100% φυσικά αποκτημένο από τα βότανα που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή του. Στη μύτη ανάμεικτα αρώματα λουίζας, φασκόμηλου, δυόσμου, με υποβόσκουσα μια φαρμακευτική χροιά. Γλυκόπικρες νότες από γλυκόριζα, σαφράν και κάρδαμο στο στόμα, δυνατές για την πράσινη Chartreuse και πιο ήπιες για την κίτρινη.
Αλκοολικοί βαθμοί: 40%
Τιμή: 21,50 E

Creme de Menthe - Marie Brizard

Χώρα Παραγωγής: Γαλλία
Πρώτες ύλες: Μέντα
Χαρακτηριστικά: Χαρακτηριστικό πράσινο χρώμα, φρέσκο και δροσερό το άρωμα της μέντας, διακριτική και αναζωογονητική η αίσθησή της στο στόμα. Γλυκό, καθαρό και επιβλητικό το τελείωμα.
Αλκοολικοί βαθμοί: 30%
Τιμή: 10,90 E

Jagermeister

Χώρα Παραγωγής: Γερμανία
Πρώτες ύλες: Το Jagermeister είναι ένα μείγμα ουδέτερης, καθαρής αλκοόλης μέσα στην οποία ωριμάζουν 56 διαφορετικά βότανα, φρούτα και μπαχαρικά. Χαρακτηριστικά: Καφέ χρώμα με μελένιες ανταύγειες, που αποκτά με φυσικό τρόπο από τις πρώτες ύλες. Τα αρώματά του διακριτικά φαρμακευτικά, με βότανα, κανέλα και πιπεράτα μπαχαρικά. Η γλυκόπικρη γεύση του με φυτικούς, γήινους χαρακτήρες και πλήρες σώμα.
Αλκοολικοί βαθμοί: 35%
Τιμή: 16 E

Galliano

Χώρα Παραγωγής: Ιταλία
Πρώτες ύλες: Η μυστική συνταγή του περιέχει 35 βότανα, ρίζες, μούρα και λουλούδια αναμεμειγμένα με διάφορα οινοπνευματούχα. Χαρακτηριστικά: Χρυσοκίτρινη λαμπερή χροιά, αρώματα περίπλοκα με έντονη την παρουσία του τζίντζερ, της βανίλιας και του μάραθου. Στο στόμα γλυκό και λιπαρό με απαλές νότες λουλουδιών, πιπεράτες και υπόξινες ταυτόχρονα.
Αλκοολικοί βαθμοί: 30%
Τιμή: 16,95 E

Drambuie

Χώρα Παραγωγής: Σκωτία
Πρώτες ύλες: Βότανα, σκωτσέζικο ουίσκι και μέλι από ρείκια.
Χαρακτηριστικά: Χρώμα λαμπερό κίτρινο με χρυσοκόκκινες ανταύγειες. Εντονη η γεύση του μελιού και του ξύλου στη μύτη, βανίλια, αποξηραμένα φρούτα, κίτρο και μπαχαρικά στο στόμα. Μεταξένιο, πλούσιο σώμα, πιπεράτη και μακριά η επίγευση.
Αλκοολικοί βαθμοί: 40%
Τιμή: 21,50 E

Pernod

Χώρα Παραγωγής: Γαλλία
Πρώτες ύλες: Μείγμα βοτάνων και μπαχαρικών όπως μάραθος, μοσχοκάρυδο, ύσσωπος, αγγελική, αστεροειδής γλυκάνισος κ.λπ. Χαρακτηριστικά: Χρυσοκίτρινο απαλό χρώμα, διακριτικά αρώματα βοτάνων, γλυκάνισου και σανταλόξυλου. Ξηρό, περίπλοκο και δυνατό στο στόμα. Μεγάλη η επίγευση.
Αλκοολικοί βαθμοί: 40%
Τιμή: 17,30 E

Absente

Χώρα Παραγωγής: Γαλλία
Πρώτες ύλες: Γλυκάνισος, μέντα, αγγελική, αστεροειδής γλυκάνισος, μικρός άψινθος (ως υποκατάστατο του απαγορευμένου στο παρελθόν άψινθου, που κατηγορήθηκε πως περιείχε παραισθησιογόνες ουσίες), και άλλα βότανα, ρίζες και μπαχαρικά. Χαρακτηριστικά: Χαρακτηριστικά έντονο σμαραγδοπράσινο χρώμα, έντονα βοτανικά αρώματα. Στο στόμα υπερισχύει ο γλυκάνισος σε συνδυασμό με πολύπλοκες βοτανικές, φυτικές γεύσεις. Μεγάλη διάρκεια επίγευσης.
Αλκοολικοί βαθμοί: 55%
Τιμή: 26,70 E

Fernet Branca

Χώρα Παραγωγής: Ιταλία
Πρώτες ύλες: Χρονολογείται από το 1845 και είναι το μείγμα από 27 βότανα, ανάμεσα στα οποία, αλόη, ρίζα γεντιανής, σαφράν, μύρρα, κάρδαμο, σε απόσταγμα από σταφύλια. Χαρακτηριστικά: Το Fenet Branca ανήκει στην κατηγορία των bitters. Θεωρείται εξαιρετικό χωνευτικό και πίνεται σε θερμοκρασία περιβάλλοντος. Το χρώμα του, καφέ με πορτοκαλίζουσες ανταύγειες, είναι αποτέλεσμα των φυτικών συστατικών του. Στη μύτη γίνεται περίπλοκο με ένα μπουκέτο από φυτικά αρώματα και στο στόμα πικρό, φαρμακευτικό, με νότες από μέντα, χαμομήλι και άλλα βότανα που αφήνουν ένα υπόξηρο, βοτανικό τελείωμα.
Αλκοολικοί βαθμοί: 40%
Τιμή: 18 E

Elixir vegetal de la grande Chartreuse

Χώρα Παραγωγής: Γαλλία
Πρώτες ύλες: Το ελιξήριο αυτό με τον εξαιρετικά υψηλό αλκοολικό βαθμό χρησιμοποιείται σαν χωνευτικό και τονωτικό, παρά σαν λικέρ. Ακολουθείται η ίδια συνταγή -την οποία κατέχουν μόνο τρεις μοναχοί- στην οποία στηρίζεται η κίτρινη και η πράσινη Chartreuse.
Χαρακτηριστικά: Υστερα από την επίθεση των 71 βαθμών αλκοόλ θα ανακαλύψετε και αρώματα βασιλικού, μέντας και κίτρου, που θα σας θυμίσουν τα κλασικά λικέρ της Chartreuse.
Αλκοολικοί βαθμοί: 71%
Οδηγίες χρήσης: Ρίξτε μερικές σταγόνες πάνω σε ένα κύβο ζάχαρης, σε λίγο ζαχαρόνερο ή σε ένα αφέψημα. Πρόκειται για δραστικό χωνευτικό και τονωτικό. Στη Γαλλία είναι πιο πιθανό να το βρείτε σε φαρμακείο παρά σε κάβα!
Τιμή: 10 E τα 100 ml

ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΡΑΜΕΛΑΣ..

Η ιστορία της καραμέλας χρονολογείται κατά την περίοδο της εμφάνισης του πρώτου ανθρώπου... Η ιδέα της καραμέλας ξεκίνησε από τον άνθρωπο των σπηλαίων ο οποίος έτρωγε μέλι. .Η πρώτη καραμέλα χρησιμοποιήθηκε από τους Αρχαίους Αιγυπτίους για λατρευτικούς σκοπούς. Κατά τους αρχαίους χρόνους, οι Αιγύπτιοι,οι Άραβες και οι Κινέζοι ετοίμαζαν ζαχαρώδη από φρούτα και ξηρούς καρπούς τα οποία καραμελοποιούσαν με μέλι. .Τα δύο παλαιότερα είδη καραμέλας είναι η γλυκοριζα και  το τζίντζερ..
Οι βρασμένες καραμέλες άρχισαν να καταναλώνονται τον δέκατο έβδομο αιώνα στην Αγγλία και στις αμερικανικές αποικίες.... Οι σπιτικές σκληρές καραμέλες, ιδίως με γεύση δυόσμου και λεμονιού, έγιναν δημοφιλείς κατά τον δέκατο ένατο αιώνα.... Μέχρι τα μέσα του 1800, πάνω από 380 αμερικανικά εργοστάσια παρήγαν καραμέλες οι οποίες πωλούντανσε γυάλινα δοχεία από καταστήματα γενικών ειδών!!

Τρουφακια νηστισιμα....!

 Τι χρειαζομαστε:

• 100 γρ κακάο άγλυκο
• 200 γρ ζάχαρη (ανάλογα πόσο γλυκά τα θέλετε)
• 200 γρ φρυγανιά τριμένη
• 200 γρ καρύδι χοντροκομμένο
• νερό (όσο πάρει για να γίνει μια σφιχτή ζύμη)
• κονιάκ (προαιρετικά)

ΕΠΙΚΑΛΥΨΗ:

•  τρούφα ή καρύδα (την οποία μπορείτε να βάλετε και μέσα στο μείγμα) ή κακάο ή ξηροί καρποί

Πως το κάνουμε:

1. Ανακατεύω όλα τα υλικά του μείγματος μέχρι να γίνει μια σφιχτή ζύμη.
2. Κάνω μπαλίτσες και τις βουτάω στην τρούφα.
3. Αν θέλω, βρέχω απέξω τις μπαλίτσες μου με επιπλέον κονιάκ ή νερό.

Γλυκά του κουταλιού

Από τα πλέον παραδοσιακά γλυκά της Ελλάδας είναι αυτά του κουταλιού. Ζαχαρωμένα φρουτάκια ή λαχανικά, από τα πιο κλασικά μέχρι τα πιο περίεργα, γλυκά σαν το μέλι, συναντάμε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Οι τουρίστες που επισκέπτονται συχνά τη χώρα μας τα έχουν λατρέψει. Oι έλληνες του εξωτερικού φροντίζουν να τα φιλοξενούν στο τραπέζι τους, αφού εκτός από ένα απλώς νόστιμο φαγώσιμο προϊόν, μπορεί να μετατραπεί σε ένα υπέροχο κέρασμα με ελληνική ταυτότητα!

Τα γλυκά κουταλιού δημιουργήθηκαν πριν χιλιάδες χρόνια, από την ανάγκη των νοικοκυριών να συντηρήσουν τα περίσσια φρούτα και λαχανικά της παραγωγής. Από την αρχαιότητα ακόμη οι νοικοκυρές προσπαθούσαν να εφευρίσκουν διάφορους τρόπους, είτε στεγνώνοντάς τα στον ήλιο, είτε συντηρώντας τα μέσα σε σιρόπι, μετά από βράσιμο των φρούτων ή σε μαρμελάδες. Αποκαλούνται «κουταλιού», επειδή τα κερνούσαν μέσα σε ένα μεγάλο μπολ με πολλά κουταλάκια ή σε μικρά πιατάκια κεράσματος, φυσικά με ένα μικρό κουτάλι. Το γλυκό του κουταλιού αποτελούσε το πιο καλοδεχούμενο κέρασμα για όλα τα νοικοκυριά και οι καλεσμένοι έδειχναν να το απολαμβάνουν ιδιαίτερα.

Παστέλι

 

                          

Η ιστορία του παστελιού

Το παστέλι είναι ένα γλυκό από σουσάμι και μέλι. Είναι γλύκισμα τονωτικό, πλούσιο σε βιταμίνη Ε, ασβέστιο, φώσφορο, κάλιο, μαγνήσιο, σίδηρο. Οι ρίζες του παστελιού ξεκινούν από την Ιλιάδα του Ομήρου.

Προς το τέλος του 20ου αιώνα, το παστέλι κυκλοφορούσε στην Ελλάδα συσκευασμένο σε παραλληλόγραμμα τεμάχια των 120-150 γραμμαρίων με αρκετά μαλακή υφή (μελάτο). 
Σήμερα το παστέλι βρίσκεται στην αγορά και σε μικρότερες συσκευασίες αλλά και σε προϊόντα με διαφορετική υφή (μελάτο, τραγανό). Υπάρχουν δε και άλλα γλυκά προϊόντα στα οποία το σουσάμι έχει αντικατασταθεί από ξηρούς καρπούς (αμύγδαλα κυρίως).

Το παστέλι έχει μεγάλη διάρκεια ζωής.

Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο  κατά τον 5ο αιώνα π.Χ.:

ἱστάντες δὲ τοὺς χοροὺς τρωκτὰ σησάμου τε καὶ μέλιτος ἐποιήσαντο νόμον φέρεσθαι, ἵνα ἁρπάζοντες οἱ τῶν Κερκυραίων παῖδες ἔχοιεν τροφήν

αλλά και 1000 χρόνια αργότερα, τον 5ο αιώνα μ.Χ. από τον λεξικογράφο Ησύχιο :

<σησάμη>· σησαμίς. καὶ πλακοῦς ἐκ σησάμης

 

Η εμφάνιση του παστελιού στην Λευκάδα

Στη Λευκάδα το παστέλι όπως και το μαντολάτο ξανάγινε ευρέως γνωστό μέσω των Ενετών κατακτητών και το πέρασμα της άδειας κατασκευής και διάθεσης των εδεσμάτων αυτών στους κουρείς-μπαρμπέρηδες της πόλης, σαν βοηθητικό πάρεργο για τις ώρες της αναμονής πελατών για κούρεμα και ξύρισμα . 
Είχαν λοιπόν μαζί με το σπάσιμο των αμυγδάλων και το εμπόριο αμυγδαλόψυχας ένα τρόπο να συμπληρώνουν το εισόδημα τους και να διαθέτουν το απόθεμα τους σε αμύγδαλο διατηρούμενο για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. 
Διατηρούσαν δε μικρό εργαστήριο πίσω από το κουρείο κι έτσι λοιπόν διατηρήθηκε σαν ένα συμπλήρωμα του εισοδήματος η κατασκευή παστελιού και μαντολάτου.
Έγινε γνωστό στην λεγόμενη καλή κοινωνία των Ενετών-στους πλούσιους της εποχής δηλαδή- που από τα Επτάνησα εισήγαγαν μέλι θυμαριού, σησάμι, κρασί, λάδι, σταφίδες, αμύγδαλα και άλλα, κάποια στιγμή και παστέλι και μαντολάτο. Έτσι εξαπλώθηκε σε όλη την Ενετική επικράτεια. Στην Ιταλία θεωρείται πια παραδοσιακή συνταγή όπως και το μαντολάτο αφού από αιώνες χρησιμοποιείται και εμπλουτίζεται με παραλλαγές. 
Το ότι επαναπροτάθηκε δεν σημαίνει όμως ότι είναι Ενετική επινόηση, όπως ευρέως ακόμα και από Έλληνες λέγεται.[ Όπως εξάλλου δεν είναι ιταλική επινόηση η πίτσα -πίτα της κάτω Ιταλίας- και τα ζυμαρικά-πάστα=ζύμη- απλά εκείνοι τα έκαναν μόδα μέσω της διασποράς -κυρίως στην Αμερική- και των εστιατορίων που τα πρότειναν σαν φθηνό κι εύκολο

Συνταγή:

Τι χρειαζόμαστε:

• 500γρ ανθόμελο
• 500γρ σουσάμι
• 1 φλούδα από λεμόνι ή και 1 από πορτοκάλι
• 1 κούπα ανθόνερο ή λίγο καλαμπόκέλαιο

Πως το κάνουμε:

1. Καβουρδίζουμε λίγο το σουσάμι είτε σ΄ένα τηγάνι ανακατεύοντας , είτε σε ένα ταψί στο φούρνο παρακολουθώντας.
2. Σε μια κατασαρόλα βάζουμε το μέλι να βράσει 10 λεπτά και το ξαφρίσουμε. Χαμηλώνουμε τη φωτιά και το λίγο αφήνουμε να σιγοβράζει. Προσθέτουμε το σουσάμι και ανακατεύουμε το παχύρευστο μίγμα.
3. Ελέγχουμε το μίγμα μας αν είναι έτοιμο ως εξής:
4. α. Ρίχνουμε μια κουταλιά σε ένα μπωλάκι με νερό. Αν σχηματιστεί μια ελαστική μπαλίτσα είναι έτοιμο. Αν είναι πολύ μαλακή συνεχίζουμε το βράσιμο.
5. β. Ρίχνουμε 1/2 κουταλιά σε ένα πιάτο. Αν μόλις κρυώσει (το βάζουμε στο ψυγείο ή φυσάμε για να μην περιμένουμε) ξεκολλήσει εύκολα είναι έτοιμο.
6. Μόλις είναι έτοιμο το κατεβάζουμε από τη φωτιά και περιμένουμε λίγο να "ανεβούν" οι φυσαλλίδες πάνω.
7. Σε ένα ταψί απλώνουμε λαδόκολλα και περιχύνουμε με το ανθόνερο. Αντί για ανθόνερο μπορούμε να αλείψουμε με καλαμποκέλαιο τη λαδόκολλα. Επίσης μπορούμε να πασπαλίζσουμε την επιφάνεια με καβουρδισμένο ελαφρα σουσάμι.
8. Αφαιρούμε τις φλούδες λεμονιού και πορτοκαλιού και αδειάζουμε το μίγμα στο ταψί.
9. Με βρεγμένα χέρια το χτυπάμε με την παλάμη για να μην μείνουν κενά και το απλώνουμε (με ένα μικρό λαδωμένο πλάστη κύλινδρο) σε πάχος 1 εκατοστό περίπου.
10. Αφού κρυώσει λίγο (μετά από 10-15 λεπτά) χαράζουμε με ένα λαδωμένο μαχαίρι σε λωρίδες ή ρόμβους (σαν μπακλάβά) ή τετράγωνα. Έτσι το αφήνουμε να κρυώσει καλά εκτός ψυγείου.
11. Έπειτα χωρίζουμε τα κομμάτια καλά ως κάτω όπως θέλουμε και τα φυλάμε σε δροσερό μέρος (οχι ψυγείο) σε ένα αεροστεγές δοχείο για πολύ καιρό. Για να μην κολλάνε μεταξύ τους μπορούμε να βάζουμε ανάμεσα κομμάτια λαδόκολλας.
12. Είναι πολύ εύκολο μόνο προσοχή να μην παραβράσει και καραμελώσει. Το κάνω συχνά γιατί μας αρέσει.

All about ice-creams!!!

Ιστορία

Eίναι μερικές φορές που ξυπνάς και σου έχει κολλήσει κάτι στο μυαλό. Για παράδειγμα, να δοκιμάσεις παγωτό όπως το έφταχναν τα παλιά, φτωχά πλην τίμια χρόνια του 16^ουαιώνα. Και συνειδητοποιείς ότι δεν ξέρεις που θα βρεις τη συνταγή. Γι’ αυτό φτιάχτηκε το Μουσείο Ιστορίας του Παγωτού στην Anzola dell’ Emilia, κοντά στην Μπολόνια στην Ιταλία.

Πίσω από την ιδέα κρύβεται ο Όμιλος Carpigiani, συνήθης ύποπτος σε ό,τι αφροά το παγωτό. Η αρχή του γλυκού ταξιδιού ξεκινάει από το 1530, τότε που ο Cosimo Ruggieri, αλχημιστής της βασιλικής οικογένειας των Μεδίκων, έφτιαξε ένα παγωτό που ενθουσίασε τόσο πολύ την Κατερίνα των Μεδίκων, ώστε να πάρει μαζί της σε ταξίδι της στο Παρίσι τη μυστική συνταγή του Ruggier. “To παγωτό ήταν σύμβολο δύναμης και χρησιμοποιούνταν στο δικαστήριο ως για να ενισχύσει το κύρος των ευγενών”, αναφέρει ενδεικτικά η έφορος του μουσείου Luciana Pallitti.

Για την ιστορία, το χιλίων τετραγωνικών μουσείο κόστισε 1,5 εκατομμύριο παρακαλώ, και ανάμεσα στα εκθέματα θα βρείτε την πρώτη συνταγή  για σιρόπι ζάχαρης στον κόσμο αλλά και vintage παγωτομηχανές. Και το καλύτερο κομμάτι: οι γευστικές δοκιμές για τους επισκέπτες, με παγωτό σύκο και μπαλσάμικο, συνταγές για σορμπέ βατόμουρο από το 1800 και σορμπέ από καφέ, εμπνευσμένο το 1854. Πώς να αντισταθείς σε όλα αυτά τα καλούδια;

ΤΟ ΠΑΓΩΤΟ έχει βελτιωθεί πολύ από τότε που πρωτοεμφανίστηκε. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι εφεύραν το σορμπέ. Αυτό το ημικατεψυγμένο επιδόρπιο, φτιαγμένο από χιόνι, φρούτα και μέλι, μπορούσε μερικές φορές να βρεθεί στα τραπέζια των πλουσίων. Η παραγωγή του σορμπέ τελειοποιήθηκε σε μια μεγάλη περίοδο χρόνου, προφανώς φτάνοντας στο ζενίθ της στα χέρια Αράβων σεφ στη διάρκεια του Μεσαίωνα. Οι λέξεις «σορμπέ» και «σερμπέτι» είναι πιθανώς αραβικής καταγωγής.

Θα μπορούσε να λεχτεί ότι το κλασικό σορμπέ, φτιαγμένο κυρίως από νερό (γρανίτα), είναι ο πρόγονος του σημερινού παγωτού. Σημείο στροφής αποτέλεσε η χρήση γάλακτος, αβγών, ζάχαρης και αρωμάτων που παρήγαν ένα κρεμώδες, γευστικό μείγμα. Αν είχατε ζήσει το 17ο αιώνα στην αυλή του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄, θα είχατε παραστεί μάρτυρας της πρώτης επίσημης παρουσίασης του παγωτού στην υψηλή κοινωνία. Εκείνη την εποχή υπήρχε κάποια αντιλογία μεταξύ γιατρών και άλλων λογίων ως προς το αν το παγωτό ήταν καλό για την πέψη ή όχι.

Πώς ήταν δυνατόν όμως να φτιαχτεί παγωτό όταν δεν υπήρχαν παγωτομηχανές; Πρώτα πρώτα, χρησιμοποιούσαν δυο δοχεία από ξύλο ή κασσίτερο, που έμπαιναν το ένα μέσα στο άλλο. Το μείγμα του παγωτού το προετοίμαζαν στο μικρότερο δοχείο, και γέμιζαν το κενό μεταξύ των δύο με πάγο και αλάτι. Αφού ανακάτευαν τα συστατικά, άφηναν το μείγμα στο δοχείο, και το παγωτό ήταν έτοιμο. Πού έβρισκαν τον πάγο; Πριν από αιώνες ο άνθρωπος ανακάλυψε ότι μπορούσε να φτιάξει πάγο και να τον φυλάξει μαζεύοντας χιόνι το χειμώνα και συμπιέζοντάς το σε λάκκους που ήταν καλυμμένοι με άχυρα και κλαδιά βελανιδιάς. Το 19ο αιώνα, ανακαλύφτηκαν οι μηχανές για την κατασκευή πάγου και χρησιμοποιήθηκαν για μαζική παραγωγή. Στο σπίτι διατηρούσαν τον πάγο σε παγωνιέρες που ήταν φτιαγμένες από ξύλο και φελλό.

Αυτός ο αιώνας έχει δει πολλές βελτιώσεις στην τεχνική της παρασκευής παγωτού. Τα ψυγεία, οι παγωτομηχανές και άλλα μηχανήματα τώρα διευκολύνουν τόσο τη βιομηχανική όσο και την οικιακή παραγωγή παγωτού, και υπάρχουν βελτιωμένα επίπεδα υγιεινής.

και «σερμπέτι» είναι πιθανώς αραβικής καταγωγής.